Fever Ray – Plunge

Er wordt heel wat geneukt op Plunge, het nieuwe album van Fever Ray. Zo’n kinky plaat had niemand verwacht van de Zweedse Karin Dreijer, die in haar eentje achter Fever Ray zit en samen met broer Olof achter de band The Knife.

De teksten zijn vrij expliciet en waarom ook niet? In To The Moon And Back (de titel is veelzeggend) zingt ze ‘Your Lips / Warm and fuzzy / I want to run my fingers up your pussy’ over een soort van electroclash-achtige track. Okee, dat is nog te billijken. Het is gewoon een lesbische variant op de warme uitnodigingen tot het consumeren van de liefde waar geilneef Prince ook zo in uitblonk.

Hard to fuck
Het geneuk krijgt een extra dimensie als Karin Dreijer politieke statements gaat maken. Dat doet ze in This Country – ook weer zo’n fijn electroclash-ding. ‘We’re not attracted to this country’s standards’, begint het veelzeggend. Want: ‘That’s not how to love me.’ In het tussenstuk declameert ze slogans: ‘Free abortions and clear water!’, ‘Destroy nuclear!’ en ‘Destroy boring!’. En dan komt het nummer letterlijk en figuurlijk tot een climax. ‘Everytime we fuck we win.’ Maar ook: ‘This house makes it hard to fuck’ en tot het eind van het nummer herhaalt ze ‘This country makes it hard to fuck’… Over welk land zou het toch gaan, denk je?

I wanna peek
Anders dan op haar eerste album, acht jaar geleden, is de muziek op Plunge ook uitgesproken sexy. Bijvoorbeeld IDK About You is met 150 BPM een keiharde swinger inclusief geile kreuntjes en oeh-oeh-oeh’s. Wanna Sip staat dan weer bol van de aanzwellende synthesizertonen, die als Dreijer ‘I wanna peek, I wanna sip’ zingt helemaal exploderen. Op Red Trails klinken spannende, elegante strijkers over de elektronische backing.
Voor het album heeft Fever Ray een blik aan hippe vrouwelijke co-producers opengetrokken. De Zweedse danceproducer Tami T. werkt mee, net als de Britse techno-dj Paula Temple, de Frans-Portugese ‘batida badass’ Nídia en de Tunesische electro-act Deena Abdelwahed. Die maken dat het allemaal swingt als een tiet, weliswaar rafelig, kinky en punky maar altijd met een goed liedje als basis.

Destroy boring
Af en toe wordt die dansbare geile damesshit onderbroken door stemmige, meer experimentele werkjes – zoals Falling. Al met al heeft de plaat een zeer bijzonder geluid. Dat geldt vooral voor de vocalen van Karin Dreijer. Zij schreeuw-zingt haar teksten, en tegelijkertijd pitcht ze haar stem elektronisch iets hoger. Dat maakt dat haar zang een beetje koud en afstandelijk klinkt, een beetje hard soms. Maar dat past juist goed bij die expliciete teksten.

Destroy boring! Hier is Fever Ray!



Alle beste albums van 2017:

 

Geef een reactie