De beste albums: 17 van ‘17

– Dus… 2017 was het jaar van David Bowie.
– Huh? Maar die is toch begin vorig jaar al overleden?
– Klopt. Maar kijk eens naar deze eindlijst… Zijn geest leeft voort.

Want wat zien we allemaal in deze lijst van 17 beste platen van 2017? Een onversneden protegé (David Bowie noemde Lorde ‘the future of popmusic’), een samenwerkingspartner die te verlegen was om Bowie’s muziek teveel aan te pakken (James Murphy van LCD Soundsystem). We zien een muzikant die zijn tegenspeler was in een Japanse oorlogsfilm (Ryuichi Sakamoto) en synthesist Alessandro Cortini van de band die ooit met Bowie het podium deelde (Nine Inch Nails). Er is een uitgesproken fan die qua ‘sound and vision’ net zo goed haar vrouwtje staat (St. Vincent). En we zien twee jazzo’s (Joseph Shabaton en Colin Stetson) die niet eens hadden misstaan op Bowie’s laatste album Blackstar.

Arcade Fire
De enige die we moeten missen in deze lijst is Bowie’s favoriete band: The Arcade Fire. Zij maakten in 2017 sowieso de song van het jaar met Everything Now, en ook de nummers twee en drie kwamen uit hun koker (Sings of Life en Creature Comfort). Maar over de gehele linie was hun album geen groot genoegen. Ze presteerden het zelfs om er mislukte reggae-dingen op te zetten. En daarmee spiegelden zij – onbewust – de allerslechtste plaat uit Bowie’s carrière: Tonight uit 1984.

Ruk
Okee, dan nog wat keuzes die deze eindlijst hebben bepaald. Veler favoriet The War On Drugs kwam er niet in. Ik vind dat zij vooral een saaie plaat hebben gemaakt – zij zijn de Dire Straits van dit jaar. Met rap en hiphop ben ik al een paar jaar een beetje klaar, hoewel ik het keer op keer probeer. Dus ook Vince Staples en Kendrick Lamar zijn meestal mwoh. En de Nederlandse favo Ronnie Flex vind ik vooral erg ruk.

Bubbling under
Er waren natuurlijk ook afvallers die mij zeer aan het hard gingen. Die wil ik nog even een eervolle vermelding geven. ‘Bubbling under’ in 2017 waren: Xiu Xiu met Forget, Dirty Projectors met hun gelijknamige plaat, erg fijn werk van Hauschka (What If), Kelly Lee Owens, Blanck Mass, Orson Hentschel met Electric Stutter, Planetarium (het project waar onder andere Sufjan Stevens aan meedeed), Ghostpoet, Zola Jesus (zoals elk jaar weer fantastisch), synthesizergrootheid Kaitlyn Aurelia Smith, fijne ambient van Hecq, nog fijnere ambient van Bibio, James Holden/The Animal Spirits, Perfume Genius. En uit Nederland: de nieuwe Piiptsjilling, Spinvis met Trein Vuur Dageraad en niet te vergeten Nadia Struiwigh met Lenticular!

Hier is ‘ie dan: de 17 van ’17. Klik de links voor mijn uitgebreide recensies.

1. LordeMelodrama
2. Ryuichi Sakamotoasync
3. St. VincentMasseduction
4. The xxI See You
5. LCD Soundsystemamerican dream
6. SohnRennen
7. ArcaArca
8. SevdalizaISON
9. Joseph ShabasonAtyche
10. Colin StetsonAll This I Do For Glory
11. JacaszekKwiaty
12. Karima WalkerHands In Our Names
13. Linde SchöneLinde van Nimma
14. LuwtenLuwten
15. BjörkUtopia
16. Alessandro CortiniAvanti
17. Fever RayPlunge

Wil je alles horen? Luister dan deze Spotify-list. Enjoy!

En hier drie keer The Arcade Fire:

Luwten – Luwten

Luwten, dat is lichtvoetig. Luwten, dat is speelsheid. Luwten huppelt. Fluistert. Huivert. Luwten betovert. Luwten is Luwten. De band heet zo en de plaat heet zo. Luwten is beeldschoon.

Luwten heeft een linkje. Een linkje naar Luwten.

Luwten, dat is Tessa Douwstra. Zij schreef en zong alles. Luwten is Frank Wienk. Producer. Geluidsmaker. Ook wel Binkbeat genoemd. Bekend van Kyteman. Luwten, dat is twee jaar bikkelen. Om te maken.

Luwten, dat is tududududududududu. Dat zingt Tessa.

Luwten is de ultieme popsong. Maar dan anders. Luwten is de zware beat wegdraaien. En dan alleen wat ruis laten. Voor optimaal effect. Of zacht getik. Ondoorgrondelijk gegons. Luwten, dat is experimenteren. Maar melodisch, hè. Luwten biedt allerlei houvast.

Luwten is een herhalende pianotoon. Luwten, dat is ping ping ping ping ping ping. Luwten is opbouwen naar minimal music. Waarvoor Philip Glass zich niet hoeft te schamen. Maar dan – hé dat is ook Luwten – opeens een folky popdeuntje. Dat is In Over My Head. Typisch Luwten. Luwten is leuk!

Lekker anders.

Luwten, dat is geluidsexperiment. Luwten is Binkbeats in de weer. Met samples. Ie ie ie ie ie ie. Met metalen platen. Met muzikanten. Marimba. Guitaret. Hoorn. Spinet. Luwten, dat is lekker opnemen. Op allerlei locaties. Luwten, dat is een feestje om te maken. Zeggen Douwstra en Binkbeats. En dat kun je horen. Luwten, dat is aanklooien. Maar nuttig aanklooien. Spelen met resultaat. Luwten, dat is rijkelijk. Kleurrijk. Luwten is nooit saai.

Luwten, dat is zelf je plaat uitbrengen. Luwten is Double For Me. Zo heet een nummer op de plaat en zo heet het label. Luwten is zelf doen. Omdat niemand met een goed bod komt. Maakt niet uit. Luwten ligt er toch? Nou dan. Luwten is Luwten.

Lekker Luwten.

Luwten is stukkies. In de kranten. Trouw zegt zonderling. Luwten moet vast lachen. Luwten, dat is weg van de drukte. Zegt Trouw terecht. Luwten, dat is ook een beetje The xx. Klopt soms. Luwten, dat is precisiewerk. Zachtaardig ook. Zegt de Volkskrant. Nooit opdringerig, maar opvallend genoeg.

Beetje Eefje de Visser ook.

Luwten is liedjes. Luwten, dat is een singletje. Dat is Go Honey. Dat is een bescheiden hitje. Luwten, dat is een terecht hitje. Maar dat is onterecht bescheiden. Luwten had al veel bekender moeten zijn. Luwten, daar lopen journalisten mee weg. Maar Luwten moet van iedereen zijn.

Luwten is op YouTube. Met band.


Alle beste albums van 2017: