Able Ghekiere – In De Verte, Dit Uitzicht

Geplaatst op door

Belgisch Hoop in Bange Dagen is dit jaar opgestaan. Zijn naam is Abel Ghekiere.

Nou ja, de 29-jarige Antwerpenaar (geboren in Kortwijk) timmert al een paar jaar aan de weg als multi-instrumentalist, componist en bandlid van I’m The Hug en Felicette. Maar in 2025 beleefde Abel Ghekiere solo een bescheiden internationale doorbraak, live en met het prachtalbum In De Verte, Dit Uitzicht. Nu is hij nog docent Statistiek aan de Vrije Universiteit Brussel, maar wellicht dat hij in de toekomst een bescheiden boterham kan verdienen als fulltime muzikant/performer?

Bescheiden muziek

Sowieso is ‘bescheiden’ zijn middle name. Abel Bescheiden Ghekiere. Zo kun je zijn muziek ook typeren. De klassiek geschoolde klarinettist blijft ver weg van egotripperij. Hij en zijn vrienden en zijn broer (Hendrike Scharmann op viool, Tobias Vockaert op bas en Orlan Ghekiere op drums) gaan zitten, zetten een recorder aan en dan zien ze wel wat er gebeurt. Abel mixt dat dan later af en gebruikt daar zelf opgenomen samples bij. Field recordings, vaak ‘gevangen’ op de plek waar ze hebben zitten improviseren. Als laatste plakt hij er een titel op, niet zelden wordt er eentje gekopieerd uit het oeuvre van dichter Rutger Kopland. 

Geniale samenraapsels

Dat leidde tot minimalistische jazz, klein gehouden folk, neoklassiek en poëtische ambient. Alles klinkt in sepia op dit album. De half geïmproviseerde muziek doet  denken aan Talk Talk ten tijde van Spirit Of Eden en Laughing Stock, of aan het album Brilliant Trees van David Sylvian. Het lijken samenraapsels van geluiden en instrumenten. Maar bij elke draaibeurt hoor je beter hoe geniaal de nummers in elkaar zitten. Alles klopt van de eerste tot de laatste noot. In deze muziek is Sufjan Stevens ook nooit ver weg. Maar zelf zegt Abel Ghekiere veel naar Scandinavische jazz en folk te luisteren – Nils Økland, Jakob Bro, Skúli Sverrisson bijvoorbeeld – omdat die zo mooi ‘zacht’ kunnen klinken. Zo ingetogen is ook In De Verte, Dit Uitzicht, maar af en toe is er een plotselinge euforische uitbarsting te horen. Luister maar naar het geschreeuw in Caroline, zijn ode aan de gelijknamige band zonder hoofdletter. De Belg is net zo onalledaags als het Britse caroline, maar veel minder ongemakkelijk en ontoegankelijk.

Intiem en intrigerend

In De Verte, Dit Uitzicht is melancholisch, rustig, maar vooral persoonlijk en intiem. Het is alsof je naar het dagboek van een goede vriend zit te luisteren. Tegelijkertijd laat hij de fantasie een loopje met je nemen. Ghekiere zingt en fluistert zijn teksten bewust onverstaanbaar. Soms herken je woorden en soms ook niet. Dat maakt het intrigerend.

Schoonheid in het alledaagse

Het meest bijzonder zijn die field recordings. Een jaar lang nam Abel Ghekiere zijn opnameapparaatje overal mee naar toe. Dus je hoort op het album de mussen in de bomen voorbij komen, een krakende stoel of vloer, de microwave die afgaat, stemmen en gefluister. Het meest hilarisch zijn de geluiden aan het begin van Tussen De Zee En De Bomen. Opeens klinkt alles dof, omdat Ghekiere zijn recordertje in een pot mayonaise laat vallen. Hoe Belgisch wil je het hebben? “Ik vergelijk het met een prentenboek. Dit zijn allemaal muzikale herinneringen”, zegt Abel Ghekiere in een interview met het Belgische Nieuwsblad. Hij ontdekte dat de schoonheid schuilgaat in het alledaagse. “De geluiden waarvan ik dacht dat er níets van schoonheid in zat, zijn uiteindelijk op de plaat terechtgekomen. Niet de geluiden waarvan ik dacht dat ze prachtig zouden klinken.”

Zoveel breekbare schoonheid en subtiliteit… het is precies wat we nodig hebben in deze hectische tijden. Wat is het daarom jammer dat deze plaat zo kort duurt. Van kop tot straat klokt ‘ie af op 27 minuten en 44 seconden. Maar na dat klein halfuurtje ben je klaar om opnieuw in Ghekiere’s universum te duiken. En nog een keer en nog een keer. Of je laat In De Verte, Dit Uitzicht doorspelen in je hoofd. Want zo’n plaat is het wel: eentje waar je nog vaak aan moet terugdenken.

Abel Ghekiere, Valkhoffestival, 13 juli 2025

Horen en meemaken

2025 was ook het jaar dat Abel Ghekiere en zijn muzikanten op tour gingen in het buitenland. Ik zag hun Nederlandse debuut op 13 juli tijdens het Valkhoffestival bij de Nijmeegse Vierdaagsefeesten. En met mij zo’n twintig andere mensen. Ver weg van het gelal bij de biertenten, bracht Abel Ghekiere precies die verstilde pracht als op zijn album – inclusief die bijzondere field recordings. We waren even in een andere wereld. Ik denk dat het publiek op Into The Great Wide Open iets soortgelijks heeft meegemaakt, een paar maanden later op Vlieland. En ik hoop dat nog veel meer mensen dit gaan horen en meemaken. Ghekiere verdient dat, maar jullie ook.

Alle beste albums van 2025:

Geef een reactie