Ethel Cain – Perverts/Willoughby Tucker, I’ll Always Love You

Geplaatst op door

Het jaar 2025 was het jaar van Ethel Cain. Op 8 januari kwam Perverts uit en op 8 augustus het album Willoughby Tucker, I’ll Always Love You. En dan deed ze ook nog een succesvolle tour die haar onder andere in oktober naar Utrecht bracht. Maar… Ethel Cain is eigenlijk dood. Dus leve Ethel Cain!

Hoe zit dat? Ethel Cain is niet een componiste/muzikante/zangeres, maar een karakter verzonnen door de 27-jarige Hayden Silas Anhedönia uit Tallahassee Florida. Vanaf haar debuutalbum Preacher’s Daughter uit 2022 vertelt zij het semi-autobiografische verhaal van Ethel Cain. Willoughby Tucker is het tweede deel en er schijnt nog een derde album aan te komen: Preacher’s Wife.

Verziekte inslag

Het begin dit jaar verschenen Perverts is eigenlijk geen album, maar een maar liefst negentig (!) minuten durende EP. Het is geen onderdeel van de Ethel Cain-trilogie, maar de muziek is zo ontzettend goed dat ik het hier niet onbenoemd wil laten. Vooral ook omdat de EP bijna nergens een positieve recensie krijgt. De EP staat vol met psychotische en zeer donkere soundscapes. Het zijn lange en slepende etherische ambient drones, vaak tien minuten tot een kwartier lang. Voor de kenners: die zitten ergens tussen Nurse With Wound en Grouper in. Referenties naar 19e eeuwse Christelijke hymnes zijn er ook. Er zitten hele creepy geluiden in: een kapotte radio, het kloppend hart van een ongeboren baby, de bel van de Sacristie, getik en gezoem, cymbalen, heel veel witte ruis. Een doffe stem heel ver weg lispelt continu ‘I love you’, de intonatie verloopt van liefdesverklaring naar dreigement. Iets later zing een gekwelde Anhedönia ‘I am punished by love’. De sfeer is American gothic, zeg maar David Lynch meets Blair Witch, maar dan helemaal abstract gemaakt. Vaag en onbestemd. Claustrofobisch. Weerzinwekkend. En met een verziekte inslag. Titels als Perverts, Punish, Onanist en Housofpsychoticwomn spreken boekdelen. Dit is beslist geen vrolijke kost, eerder verontrustend en depressief. Maar de eerste keer luisterde ik ademloos toe en dat doe ik bijna een jaar later nog steeds.  

Onschuld en ongeluk

Net zo verontrustend, depressief en American gothic is Willoughby Tucker, I’ll Always Love You, maar iets minder slepend. Aan het eind staan nog een paar hele lange, bijna instrumentale werkstukken op (zoals Tempest en Waco Texas), maar de muziek op dit album is iets meer gestructureerd. We horen ook banjo’s en steelgitaar. Het door 80’s synthpop en powerballads geïnspireerde nummer Fuck Me Eyes zou je met enige fantasie zelfs als radiohit kunnen beschouwen (zou het een verwijzing zijn naar Kim Carnes’ Bette Davis’ Eyes?). Dit ligt allemaal meer in de lijn van het succesvolle Preacher’s Daughter uit 2022, waarop ze zich ontpopte als een duistere duivelse tegenhanger van Taylor Swift. Zelfs iemand als Barack Obama was fan (hij zette Ethel Cains anti-patriottische American Teenager in zijn playlist).

Ook thematisch ligt Willoughby Tucker in het verlengde van die plaat. Het is de prequel op Preacher’s Daughter. Het verhaal Ethel Cain gaat over hoe een jonge vrouw omgaat met religie, armoede, seksueel misbruik en fysiek en psychisch geweld. Anhedönia verwerkte daar ook haar eigen ervaringen in. (Ze groeide op in Indiana, Alabama en Pennsylvania, in een extreem streng katholiek gezin.) De plaat volgt Ethel Cain, dochter van een gewelddadige en fanatieke predikant. Ze groeit op in een cult-achtige omgeving van religieuze repressie en stilte. Na de dood of de verdwijning van haar vader probeert ze te ontsnappen aan haar verleden. Ze raakt verstrikt in perverse seks, destructieve relaties en één daarvan wordt haar fataal. De plaat eindigt met de gruwelijke moord op het hoofdpersonage en daarop volgt kannibalisme (ik ga niet in op de details). In de prequel vertelt Ethel Cain over haar jeugdliefde Willoughby Tucker. Die staat symbool voor onschuld en een gemiste kans op geluk. Wat zou er gebeurd kunnen zijn als Ethel niet een verkeerde afslag had genomen?

Van bitterzoet naar dramatisch

Het eerste nummer op Willoughby Tucker, I’ll Always Love You gaat over Ethel’s enige jeugdvriendin: Janie. Het klinkt elegant à la Phoebe Bridges. In het al eerder genoemde Fuck Me Eyes gaat het over haar klasgenootje Holly Reddick, de Prom Queen of Miss waar iedereen verliefd – of geil – op is. Ook Willoughby. Dustbowl gaat over de diep depressieve leegte – kleurig verlicht in de drive-ins en motels van het Amerikaanse Zuiden – en is een voorproefje op wat gaat volgen. In de nummers erna wordt steeds meer ingezoomd op Ethel’s gevoelens voor Willoughby. Die blijken ook wederzijds. De liefde is bitterzoet. “To love me is to suffer me”, zingt Ethel Cain gekweld over de pastorale folk van Nettles. Het nummer A Knock At The Door kondigt de ellende al aan. Ze zingt: “Everything I’ve loved, I’ve loved it straight to death / So I’m still scared of that knock on the door”. In de instrumentale ambient van Radio Towers (dat nog het dichtst in de buurt komt van Perverts) doet het geluid van een hartmonitor het ergste vrezen. In het Tempest wordt Willoughby overvallen door een orkaan en komt hij bijna om het leven. De muziek klinkt net zo stormachtig. Het dramatische slotepos Waco, Texas (W.T., net als Willoughby Tucker) maakt duidelijk waarom de relatie gedoemd is om te mislukken. Als ze te dicht bij elkaar komen, vliegt de wereld in brand.

Doorgronden

De magistrale muziek ‘leest’ als een roman. Het verhaal van Ethel en Willoughby wordt vormgegeven in songs die even bedwelmend als bloedmooi zijn. De creaties zijn mysterieus en melancholiek als in Angelo Badalementi’s soundtracks en hebben tegelijkertijd die grootse geluidsexplosies als in de oeuvres van Sunn O))) of Godspeed You! Black Emperor. Daaroverheen zingt Hayden Silas Anhedönia slepend, alsof ze de kruising is van Lana del Rey met de jonge Michael Gira van The Swans.

Dat alles bij elkaar opgeteld maakt wonderschone muziek – of het nou op EP, album of live is. Je moet er alleen wel de tijd voor nemen om die te doorgronden.  

Alle beste albums van 2025:

Geef een reactie