Oklou – choke enough

Geplaatst op door

Wat horen we hier? Dat gaan we straks analyseren. Eerst houden we het nog even bij deze heerlijke staat van verwondering. Want dat is wat choke enough oproept: futurisme en nostalgie tegelijk. Iets onbestemds en onbekends, compleet nieuw maar ook heel vertrouwd. Het album voelt als therapie. Nu alleen nog even bedenken waarvoor…

Zelf zegt de zangeres en schrijfster dat de plaat gaat over een ‘quest for meaning, or the need to be touched by anything; a grandiose epiphany or a passing quotidien moment’. Hoe dan ook is het album ragfijn en subtiel gemaakt, maar groots in geest en opzet.

Kristallen stem
De Franse Marylou Vanina Mayniel, alias Oklou (spreek uit als ‘OK Lou’), is niet helemaal een onbekende voor ons. Ze was een van de grondleggers van het collectief NUXXE, dat verantwoordelijk was voor een zogenaamd ‘art schoolers go to Berghain’-geluid (niet mijn vondst maar die van Pitchfork). Zelf bracht ze alweer vijf jaar geleden de briljante mixtape Galore uit. Ze stal daarmee de harten van popgrootheden als Caroline Polachek, A.G. Cook en Oneothrix Point Never. Met allerlei elektronica zette Oklou een duister en desolaat landschap neer, maar wel eentje met zachte kantjes en onbekende afslagen. Daaroverheen torende haar prachtig kristallen stem.

Soundscapes
Vervolgens werkte ze jarenlang aan wat haar officiële debuutalbum zou worden: choke enough. Die bevat alles wat Galore ook al bevatte, maar dan rijker, creatiever, origineler en meer volwassen. Dat heeft allerlei redenen. Voor het geluid werd vaste producer Casey MQ ditmaal bijgestaan door topproducers A.G. Cook en Danny L. Harle. Daarnaast heeft Oklou haar palet nogal uitgebreid. We horen niet meer alleen elektronica, maar ook gitaar (op blade bird), trompet (obvious), cello en xylofoon (family and friends), saxofoon (ict), strijkers en de drums komen ook niet altijd uit een apparaatje. Heel bijzonder zijn de samples en de soundscapes op dit album. We horen blaffende honden, zoemende krekels, gedempt gelach en in het nummer (;´༎ຶٹ༎ຶ`) (ja zo heet het echt) klinken geluiden die het midden houden tussen een sirene en fluitende walvissen. Die komen trouwens nog eens terug in forces.

Vocale synthesizerpartijen
Anders dan voorheen zet Oklou haar stem ook in als instrument of als geluid. Ze verdriedubbelt haar zanglijnen, maakt hele koortjes van zichzelf, waar ze vervolgens mee in duet gaat. Ze vervormt en samplet haar stem, haalt die stevig door de autotune. Zo creëert Oklou eigenlijk een wonderlijk geluid uit een soort vocale synthesizerpartijen. Daarmee zet ze zichzelf wat op afstand. Je luistert niet naar de Franse zangeres, maar naar een leger van feeërieke robots. (Qua zangtechniek heeft Oklou dat helemaal niet nodig, overigens. Luister maar eens naar de extra ‘unplugged’ nummers op de choke enough deluxe-versie.)

Barok en renaissance
Toch is dit een hele warme, zachte, intieme en dromerige plaat geworden – noem het heel oneerbiedig maar slaapkamerpop – vol persoonlijke herinneringen (harvest sky gaat bijvoorbeeld over de vreugdevuren die ze als kind zag tijdens la Fete de la Saint-Jean). Soms is Oklou luchtig, maar vaak genoeg gaat ze de diepte in. Tekstueel én muzikaal. Neem er even de aandacht voor en je hoort hoe een nummer als thank you for recording teruggrijpt op Peter And The Wolf van Sergei Prokofiev. Dat is niet voor niets. Marylou Mayniel is geschoold als klassiek pianiste. Door alle elektronica heen hoor je haar voorkeuren voor polyfone barokmuziek. In het suikerzoete ict (wat staat voor ‘ice cream truck’) klinkt een trompetpartij die zo lijkt weggelopen uit de 16e eeuw. En de klarinet en tamboerijn op obvious hadden – unplugged – kunnen klinken in een Florentijns renaissancepaleis. Gelukkig zitten er dan wel weer fiebelende synthesizers en een ‘wobbly’ beat onder.  

Tijdloos
Dat vreemde, ongrijpbare, futuristische, historische, sprookjesachtige… de albumhoes doet daaraan ook mee. Die heeft iets onbestemds in tijdbeleving. Het had de poster voor een sci fi-film kunnen zijn uit de vroege jaren 2000, of een doodenge horror. Maar misschien is het ook wel een herinnering van een meisje aan de jaren tachtig in de Parijse Banlieues (ikfantaseermaarwat). Of is de foto helemaal anno 2025, 2028 of 2030.

Alles bij elkaar genomen heeft Oklou dus een tijdloze plaat gemaakt.

Alle beste albums van 2025:

Geef een reactie