clipping. – Dead Channel Sky

Geplaatst op door

“The sky above the port was the color of televison turned to a dead channel.”

Voordat alle tv-kanalen 24/7 gingen uitzenden, zag je ’s nachts urenlang geluidloze zwart-witte ruis op tv. Een ‘dead channel’ werd dat in het Engels genoemd. Dat kon je bijvoorbeeld zien in het Orwelliaanse jaar 1984. Het was het jaar waarin William Gibson zijn legendarische roman Neuromancer uitbracht, grondlegger van het dystopische science fiction-genre ‘cyberpunk’, met bovenstaand citaat als openingszin. Wat is cyberpunk? Zeg maar 1984 meets The Matrix. Donkere sferen, vervallen werelden vol robots, een verziekt – soms post-nucleair – klimaat, een alles controlerende overheid, fascisme, veel neon, doorgeschoten kapitalisme en vrijplaatsen vol rebellen met vaak haperende techniek. Een sci-fi film-noir als Blade Runner is een goed sfeervoorbeeld. Voor de jongeren onder ons: The 100 mag ook.  

Het experimentele hiphoptrio clipping. (rapper Daveed Diggs en producers William Hutson en Jonathan Snipes uit Los Angeles) liet zich – na twee indrukwekkende albums vol industrial ‘horror-core’ – opnieuw inspireren door cyberpunk. Het leverde een soort van conceptalbum op, maar neem dat niet al te serieus. Het is vooral een mixtape-achtige reeks cybersfeertjes en – intermezzo’s. Doorheen het hele album klinken geluiden van verouderde techniek: kraakjes, piepjes, bliepjes, een faxapparaat, het opstarten van een modem, een overslaande cd. Dead Channel Sky is vooral een ode aan het genre, waarin het massieve geluid van clipping. (ja, zo schrijf je het echt) voor het eerst sinds tijden weer een beetje lucht krijgt. clipping. is naar de club gegaan, zo lijkt het wel. Het is heerlijk. Wel een beetje wennen voor de hardcore clipping.-fans, maar wees gerust: nog steeds neigt de muziek meer naar Throbbing Gristle of Meat Beat Manifesto dan naar Kool Keith of Getoboys.  

clipping. startte in 2009 als antwoord op mainstream hiphop. De noise van het trio werd steeds harder, sneller, industriëler en vreemder. Toch zien ze zichzelf in de traditie van mensen als Dr. Dre en Public Enemy-producers The Bomb Squad. Maar clipping. vergelijkt zich met ook met Eminem, My Bloody Valentine, Tim Hecker (Scanner) en Gravediggaz. Een paar jaar geleden bevonden ze zich ineens in de voorhoede van de zogenaamde horror-hiphop met bloederige teksten, huiveringwekkende albums en briljante nummers als Visions Of Bodies Being Burned (2020). Maar in 2025 richtten de drie hun vizier op science fiction en retro-futurisme. Dat is trouwens niet voor het eerst. De rapgroep is al twee keer genomineerd voor de Hugo Awards: de meest prestigieuze prijs voor sci-fi literatuur. In 2016 maakten ze het album Splendor & Misery, een afro-variant op 2001, A Space Odyssey, en in 2017 het album The Deep over een ‘zwart Atlantis’.

De nummers op Dead Channel Sky worden laag voor laag opgebouwd tot iedere keer weer een climax (behalve misschien in de korte intermezzo’s à la 1. Outside van David Bowie). Na een kort intro zet openingsnummer Dominator meteen de toon: we horen jaren 90-techno waarin een sample van het Rotterdamse Human Resource op zijn kop wordt gezet (“I’m the one and only dominator!”) Maar er zijn ook verwijzingen naar Public Enemy’s Bring The Noise (“Once again, back is the incredible…”). Daarna gaan we als vanzelf door naar een heerlijk harde The Prodigy-achtige track: Change The Channel. Samengebalde adrenaline gevangen in big beats. Op een nummer als Mood Organ gaat metalige glitch hand in hand met stukjes breakbeat. Alleen Keep Pushing komt nog het meest in de buurt van traditionele hiphop (het doet een beetje denken aan Slapeloze Nachten van The Opposites). In het stemmige Code horen we cryptische zinsneden gesampled uit het video-essay The Last Angel Of History (1996) van het Black Audio Film Collective, waarin hoofdpersoon Data Thief door de het verleden reist om fragmentjes Detroit techno, Sun Ra Arkestra en Octavia te verzamelen in een tijdscapsule. Mirror Shades pt. 1 is een geinige verwijzing naar de zonnebrillen die Neo en kompanen dragen in The Matrix. En op Mirror Shades pt. 2 werkt clipping. samen met  het Canadese lhbtqi-dames-rapduo Cartel Madras. Verfrissend! Op Scams klinkt rapster Tia Nomore als welkome afwisseling. Ook weirdo-rap fenomeen Aesop Rock krijgt een fijne cameo. Hij doet mee met clipping. op het geweldige Welcome Home Warrior – een match made in heaven!

De snelheid en de flows van rapper Daveed Diggs worden weleens vergeleken met die van Eminem, maar die laatste legt het toch echt af bij Diggs. Het mitrailleurtempo waarin hij bij clipping. zinnen formuleert is onnavolgbaar. Je zult Dead Channel Sky echt meermalen moeten beluisteren om geen woorden te missen.

Het is indrukwekkend om te zien hoe hij dat ook live doet. Op 18 september stond clipping. in een uitverkocht Paradiso. Ze brachten een mooie dwarsdoorsnee uit hun carrière, dus horror en science fiction door elkaar. Het kon de zaal helemaal niets schelen. De moshpit ging loos op elke tempoversnelling en lawaaiuitbarsting, zong mee met elke coupletregel (Daveed Diggs prees Paradiso toen de hele zaal meezong: “And everywhere you go / Just keep on pushing dope/ However hard it’s been / Get up and push again”. Hij had nog nooit zulke fanatieke ‘drugsdealers’ gezien). Alleen het tempo van zijn raps hield niemand bij.

Het trio bewees in 2025 eens te meer: clipping. is alive and kicking!

Alle beste albums van 2025:

Geef een reactie