Lucrecia Dalt – A Danger to Ourselves

Geplaatst op door

De van oorsprong Colombiaanse Lucrecia Dalt timmert al zo’n twintig jaar aan de weg. Op platen als Anticlines (2018), No Era Sólida (2020) en ¡Ay! (die hoog eindigde in mijn 22 van 22) maakte ze een soort ‘sci-fi bolero’: een buitengewoon smakelijke elektroakoestische variant van Zuid-Amerikaanse stijlen als son, merengue en bolero, even hypnotisch als fascinerend. Ze vermengt die met postrock, avantgarde, jazz, ambient en pop. Het resultaat doet net zo denken aan experimentele Latina-grootheden als Amor Muere en Mabe Fratti als aan – pak ‘m beet – Tom Waits en Cosi Fani Tutti (van Throbbing Gristle/Chris & Cosey – niet voor niets een van haar heldinnen). Het dit jaar verschenen A Danger To Ourselves is geen radicale koerswijziging. Ze verfijnde haar stijl en maakte die toegankelijker – of beter gezegd: meer gelukt, want het is nog steeds buitengewoon vreemde muziek.

Wat wel totaal anders is? Ze zingt niet alleen maar in het Spaans, maar voor de helft ook in het Engels. Maar nog belangrijker: Op haar eerdere platen gebruikte ze hoofdpersonen/alter ego’s waaromheen ze telkens weer een ander universum creëerde. Ze baseerde haar verhalen op boeken en films. Maar ditmaal gaat het over Lucrecia Dalt zelf. Ze heeft nog nooit zo’n persoonlijke plaat gemaakt. Het gaat over erotiek. Het gaat over schoonheid. Het gaat over duister. Het gaat over leven. Lucrecia Dalt verhuisde van Berlijn naar New Mexico, omdat ze de zon miste. Maar vooral omdat ze verliefd werd op iemand die daar woonde… ene David Sylvian, voormalig artrocker en zanger van Japan. In de studio in hun huis nam ze haar nieuwste album op, met haar partner achter de knoppen. De plaat is doordrenkt van Sylvian-sferen. Hij produceerde, deed het artwork, speelde gitaar en is als spreker van spoken word te horen op het openingsnummer cosa rara. (Het is niet meer die zachte stem die we kennen van bijvoorbeeld Brilliant Trees of Secrets Of The Beehive, maar diep, rauw en gruizig.)

Naast David Sylvian speelt percussionist Alex Lázaro een belangrijke rol op A Danger To Ourselves. Hij is het die de meditatieve popsongs als mala sangre, amorcito caradura, divina of hasta el final een ‘bite’ geeft, maar ook een rode draad. Op the common readers is er een rol voor de Argentijnse elektro-veteraan Juana Molina (die dit jaar het prachtige album DOGA uitbracht). Het klinkt als een kruising tussen een spaghettiwestern en een psychologische horrorfilm. En er is een prachtig hartstochtelijk gezongen duet met Camille Mandoki, de zangeres van Amor Muere: caes. Het is een ode aan – onder andere – de Cubaanse artieste Ana Mendieta. Zij maakte onder de naam Siluetas foto’s en afdrukken van haar lichaam in de aarde, alvorens ze in New York stierf door een mysterieuze val uit het raam op de 31e verdieping van een wolkenkrabber. De werkelijkheid gaf het nummer een nieuwe betekenis: caes nummer verscheen op 6 juli 2025 op single. Een dag erna kreeg Lucrecia Dalt een aangrijpende bijna-dood-ervaring. Ze had een hevige epileptische aanval en haar hart stopte een achttal seconden met kloppen. Gelukkig redde ze het. Twee dagen later werd ze zo betoverd door de wereld om haar heen, dat ze dacht dat ze misschien tóch was gestorven.

De muziek op A Danger To Ourselves is zo hemels, dat ik dat ook weleens denk.

Alle beste albums van 2025:

Geef een reactie