Rachel Chinouriri – What A Devastating Turn Of Events

Geplaatst op door

Als je als zwarte vrouw muziek maakt, wordt je al snel bestempeld tot soul of r&b. Of nog erger: urban. Wat een onzin. Rachel Chinouriri opereert liever ergens tussen lichte grunge en 90’s en 00’s britpop in, maar vooral in de lijn van Lily Allen. Dat is lekker, maar zeker niet licht verteerbaar!

Ze kiest haar eigen tempo. What A Devastating Turn Of Events is Chinouriri’s debuutalbum. Toch timmert ze al veel langer aan de weg. Al in 2018 bracht ze haar eerste single uit: So My Darling. Die werd vier jaar na dato een vette hit nadat het viral ging op TikTok. Ze rook haar kans en bracht het nummer opnieuw uit in een akoestische versie en dat leidde tot een slordige vijftig miljoen streams op Spotify (ik kom hier nog op terug). Voorprogramma’s bij Lewis Capaldi en Louis Tomlinson en een rondgang langs de Britse festivals deden de rest. Nog voordat Devastating Turn uitkwam was Rachel Chinouriri al een hele grote!

Geëngageerd artieste
De 26-jarige zangeres is geboren in Croydon, Zuid-Londen als dochter van immigranten uit Zimbabwe. Ze kreeg van jongs af aan te maken met institutioneel racisme. Als een van de weinigen van kleur werd ze gepest op haar highschool. Ze ging vervolgens naar de BRIT School (de rockacademie in Croydon waar onder andere ook Amy Winehouse, black midi, Kae Tempest en FKA Twiggs studeerden), maar daarna volgde dat verkeerde r&b-en urban-stempel. Ach, het vormde Chinouriri eigenlijk vooral tot geëngageerd artieste. Zij stond dit jaar vooraan in de boycot van het prestigieuze SXSW-festival in Texas, omdat dat een deal aanging met het Amerikaanse leger – dat Israël steunt in de genocide van Gaza. De financiële aderlating nam de zangeres voor lief. Iets van die principiële standvastigheid is ook te zien op de hoes van Devastating Turn. Ze poseert vol black pride voor een huis waaruit allemaal vaantjes hangen met daarop het Saint George’s Cross, de door ultrarechts gekaapte vlag waar alleen maar ‘echte’ Engelsen mee zouden mogen prijken. ‘Fuck you!’, lijkt de zangeres te zeggen. ‘Ook ik ben Engels. Ik blijf hier!’    


Mengelmoesje aan invloeden
Rachel Chinouriri klinkt dan ook door-en-door Engels. Associaties zijn er genoeg, van Oasis tot Sugababes en van Coldplay tot Kate Nash of The Libertines. Lily Allen had ik al genoemd. Rachel Chinouriri is zelfverklaard fan. Daarnaast hielpen nummers als 1901 van Phoenix en Sex On Fire van Kings Of Leon haar door moeilijke tijden heen, zo vertelde ze in een interview aan NME. Dit mengelmoesje aan invloeden is goed te horen op de eerste helft van de plaat met popsongs als Never Need Me, It Is What It Is of All I Ever Asked (dat overigens ook al op een van haar eerste EP’s stond). The Hills is meer grunge-georiënteerd, net als Cold Call later op de plaat. In de opener Garden Of Eden blikt ze terug op haar jeugd in de wijk The Garden (de klik van de cassetterecorder ergens halverwege het nummer brengt je ook auditief naar de nostalgische nineties) en in het fantastische Dumb Bitch Juice beklaagt ze zich over de foute mannen in haar leven. Het nummer wordt afgekondigd door BBC Radio 1 dj Clara Amfo: “That was Rachel Chinouriri, DBJ. Which if you didn’t know stands for “dumb bitch juice”. Very dumb, talk about sipping, I’ve guzzled that juice, man, my gosh. How many years sober am I now from dumb bitch juice? … Good luck and Godspeed to everybody in the struggle!”

Laatste noten
Daarmee kondigt de dj een omslag aan. Vanaf hier wordt de plaat donkerder. Het tragische titelnummer gaat over een nicht in Zimbabwe. Ze raakt ongewenst zwanger en haar vriend verlaat haar. De schande en het stigma zijn zo groot dat alleen zelfmoord nog een uitweg biedt (what a devastating turn of events indeed…). Direct daarna komen My Blood, over depressie en automutilatie (“It’s my blood in the makeup drawer”), Robbed, een rustige gitaarballad over verlies van een dierbare, en I Hate Myself. Inmiddels is het tempo behoorlijk gedaald. Zo komt de stereotype fluisterzang van Chinouriri nog beter tot zijn recht. De kleine Rachel groeide op in een huis met ‘papieren muren’ en leerde zich deze manier van zingen aan om haar ouders niet te storen. Zo bouwt de plaat langzaam af naar de  laatste noten. Die zijn van de al eerder genoemde akoestische Spotify-versie van So My Darling, waarmee de zangeres twee jaar geleden doorbrak. Dan is de cirkel weer rond.

–

–

–

–

Alle beste albums van 2024:

Geef een reactie