Koreless – Agor

DJ/producer Lewis Roberts uit Wales, AKA Koreless, is er eentje van de lange adem. In 2021 kwam zijn debuutalbum Agor uit. Dat is zo’n tien jaar na zijn eerste single 4D. Daarna verschenen er nog wel wat werkjes op plaat, maar Koreless heeft naar eigen zeggen vijf jaar geschaafd totdat Agor echt naar zijn zin was. Soms was het een martelgang. Sisyfusarbeid. ‘Ziekelijk obsessief’ noemde hij zijn werk voor Koreless. Hoe het zo kwam? Lewis Roberts legt uit: “Some of the tracks on this album have been through hundreds of iterations. Getting from the start to the end of the track is such a twisted journey for me. I’m talking about spending fifteen hours a day, seven days a week over a period of years.” Het resultaat is er ook wel naar, zeg. Wat een ambachtelijke precisieplaat is dit geworden! En kraakhelder geproduceerd.

Stijlen en sferen

Zangeres Adele kreeg het eind dit jaar bij Spotify voor elkaar om de shuffle-knop op albums uit te zetten. Gelukkig maar, want dat werkt eveneens het beste voor Agor van Koreless. De tien tracks op het album zijn coherent in volgorde gezet. Ook daar is tijdens die Sisyfus-studioarbeid keer op keer over nagedacht. Van dance en dubstep tot ambient en modern klassiek, er komt een evenwichtige variatie aan stijlen, sferen en geluiden voorbij. Je moet dus de 32 minuten en zes seconden die Agor telt (zo kort maar, voor zoveel uren werk? tja…) eigenlijk integraal van A tot Z beluisteren.

Stotterend en stuiterend

Het is niet zo dat de plaat is volgepleisterd met geluidjes en trucjes tijdens al die studio-uren. Integendeel: ‘agor’ is Welsh voor ‘open’ en dat is te horen. Het album klinkt licht, leeg en luchtig. Dat is trouwens niet zo verrassend. Toen dubstep na 2010 steeds zwaarder werd – diepere bassen, meer massieve geluidsmuren – koos Koreless al voor deze lichte aanpak – luister bijvoorbeeld maar naar Lost in Tokyo (2012), Yügen (2013) of TT/Love (2015). Het is ook terug te horen op zijn werk als producer op de wereldplaat MAGDALENE (2019) van FKA Twigs. Die lijn van lichte, maar ook wat enge precisie zet hij door op Agor. Nieuw is wel dat Koreless in 2021 een steeds prominentere plaats inruimt voor de menselijke (vrouwelijke) stem. Via vernuftige samples. “I don’t ever want my music to be real”, verklaarde hij ooit in een interview. “I don’t want any acoustic or human elements. I want it to be completely artificial and sci-fi.” Dat laatste is zeker gelukt, vreemd genoeg dragen de stotterende en stuiterende stukjes stem daar juist aan bij.

Puzzels en polaroids

Sowieso is Agor opgebouwd uit stukjes en snippertjes. Vergelijk het maar met fractals. Hier hoor je een fragmentje flipperkast, daar weer een aanzetje tot percussie. Dan weer een stukje à la Michael Nymans soundtrack voor The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover. Dan weer een gemuteerde folksong. Er komt ouderwetse techno voorbij, maar dan zonder drumtrack. Spacy soundscapes. Een ‘twang’ op een harp. Druppels water in een lege ruimte. Galmend koper. Puzzelstukjes. Puzzelstukjes. Of polaroids: website Pitchfork vergeleek Agor terecht met de pop-art collagekunst van David Hockney.

Pastoraal en paradoxaal

Koreless gebruikt al die stukjes en steentjes om steeds iets groots op te bouwen, climax na climax wil hij het gevoel van woeste hoogten neerzetten dat hij kende van de kusten en rivieren rond zijn geboorteplaatsje Bangor. Dat is best goed gelukt: paradoxaal genoeg gaan pastoraal en artificieel hand in hand op Agor.

Alle beste albums van 2021:

Geef een antwoord