Jasmyn – In The Wild

‘Wil ik nog wel muziek maken?’, vroeg de Canadese zangeres zich af. En bedacht vervolgens een springerige popplaat om samen met haar spiegelbeeld op te dansen.

Is dit alles? Oe-oe-oe-oe… Tot 2020 leidde Jasmyn Burke een prima leventje. Ze was succesvol als singer-songwriter en frontvrouw van de art-pop band Weaves. De band deed wereldtournees en stond onder andere op Glastonbury. Platen vielen overal in de prijzen. High brow-platforms als Pitchfork, NPR en de Guardian stonden te juichen en iemand als Elton John was fan. Dus dat. Bovendien leefde ze een soort van mondain leven in haar geboortestad Toronto. Maar Burke was toe aan iets nieuws, iets anders, iets met meer… ja wat eigenlijk? Jasmyn wist het niet.

Kernvraag
Ze besloot het lawaai en de stress van de stad achter zich te laten en verhuisde naar Hamilton, bij Lake Ontario. Naar het water. Trappen op de rem. Kalme golfjes. Zacht briesje. Tenen in het gras. Ondergaande zon. Dat werk. In de natuur voorkwam ze een burn-out. En zo kwam ze tot de kernvraag: Wil ik überhaupt nog wel muziek maken?

Wedergeboorte
“It was the beginning of a new version of me”, zou ze achteraf verklaren. Een wedergeboorte. En het antwoord op die kernvraag bleek een volmondig ‘ja’. Ze zette zich met open mind en frisse energie aan het schrijven. Haar pennenvruchten mailde ze heen en weer met producer John Congleton in Los Angeles. Die is bekend van onder andere St. Vincent, Angel Olsen, Erykah Badu en het wel erg fijne album Remind Me Tomorrow van Sharon Van Etten. Uiteindelijk kwam Jasmyn bij John in de studio opnemen.

Schot in de roos
Dat was een schot in de roos. Het album In The Wild klinkt als een tierelier: je reinste technicolour voor de oren. De ene keer spaarzaam, de andere keer swingend, dan weer licht theatraal, dan weer bruisend en bombastisch. De muziek is licht experimentele, maar o zo positieve punk-pop. De glittersynthesizers doen denken aan een band als The Shirts (ken je die nog? met dat zangeresje en die leuke hit: Tell Me Your Plans deze opname is uit TopPop). Eigenlijk is Jasmyn’s hele plaat vlot en vrolijk. Opwindend en uptempo. “I envisioned people dancing in the club in Europe or something”, zou ze achteraf verklaren.

Zelfvertrouwen
Het is grappig dat zo’n energieke plaat juist uit haar koker komt. Jasmyn kenschetst zichzelf als introvert. Maar op In The Wild draait het allemaal om beweging, verandering. De rust na de vlucht uit de stad. De introspectie gaf inderdaad nieuwe ideeën. Ze kreeg weer zelfvertrouwen en dat wilde ze ook weer overbrengen op anderen. “I wanted to create songs that would help people feel a type of confidence in themselves”, zou ze achteraf verklaren. Dat is zeker gelukt in een liedje als Purple Reflections. Dat lijkt in eerste instantie te gaan over iets esoterisch als een paarse chakra, maar eigenlijk is het een wild liefdesliedje voor de persoon aan de andere kant van de spiegel.

Eerlijk
Een enkel keertje is er wat ruimte voor melancholie – tussen de prachtige klanken van het licht psychedelische nummer Galaxy bijvoorbeeld (“Look at the stars / Believe the galaxy”). Maar Happy Tarot knalt er dan weer lekker in op 140 bpm. Opener Green Nature staat bol van de pulserende synths. Cruel Moon is het bombastische ding. De titeltrack is het favoriete nummer van Jasmyn zelf. Het is een lovesong voor de loners, over gitaarriffs die eindigen in een triomfantelijke crescendo (“Did you swim alone as a child? / Do you feel at home in the wild?”). Het is vooral een eerlijk nummer. “I feel like it represents both myself and hopefully other people that don’t always feel heard in this world. I’m most proud of that one. It’s special to me”, zou ze achteraf verklaren.

“I felt myself wanting to write music that created a mood of happiness and space to grow. I feel like I have grown and changed as a person over the last few years and wanted to write songs that created a sense of confidence and well-being”, zou ze achteraf verklaren.

Alle beste platen van 2022:

De beste albums: 17 van ‘17

– Dus… 2017 was het jaar van David Bowie.
– Huh? Maar die is toch begin vorig jaar al overleden?
– Klopt. Maar kijk eens naar deze eindlijst… Zijn geest leeft voort.

Want wat zien we allemaal in deze lijst van 17 beste platen van 2017? Een onversneden protegé (David Bowie noemde Lorde ‘the future of popmusic’), een samenwerkingspartner die te verlegen was om Bowie’s muziek teveel aan te pakken (James Murphy van LCD Soundsystem). We zien een muzikant die zijn tegenspeler was in een Japanse oorlogsfilm (Ryuichi Sakamoto) en synthesist Alessandro Cortini van de band die ooit met Bowie het podium deelde (Nine Inch Nails). Er is een uitgesproken fan die qua ‘sound and vision’ net zo goed haar vrouwtje staat (St. Vincent). En we zien twee jazzo’s (Joseph Shabaton en Colin Stetson) die niet eens hadden misstaan op Bowie’s laatste album Blackstar.

Arcade Fire
De enige die we moeten missen in deze lijst is Bowie’s favoriete band: The Arcade Fire. Zij maakten in 2017 sowieso de song van het jaar met Everything Now, en ook de nummers twee en drie kwamen uit hun koker (Sings of Life en Creature Comfort). Maar over de gehele linie was hun album geen groot genoegen. Ze presteerden het zelfs om er mislukte reggae-dingen op te zetten. En daarmee spiegelden zij – onbewust – de allerslechtste plaat uit Bowie’s carrière: Tonight uit 1984.

Ruk
Okee, dan nog wat keuzes die deze eindlijst hebben bepaald. Veler favoriet The War On Drugs kwam er niet in. Ik vind dat zij vooral een saaie plaat hebben gemaakt – zij zijn de Dire Straits van dit jaar. Met rap en hiphop ben ik al een paar jaar een beetje klaar, hoewel ik het keer op keer probeer. Dus ook Vince Staples en Kendrick Lamar zijn meestal mwoh. En de Nederlandse favo Ronnie Flex vind ik vooral erg ruk.

Bubbling under
Er waren natuurlijk ook afvallers die mij zeer aan het hard gingen. Die wil ik nog even een eervolle vermelding geven. ‘Bubbling under’ in 2017 waren: Xiu Xiu met Forget, Dirty Projectors met hun gelijknamige plaat, erg fijn werk van Hauschka (What If), Kelly Lee Owens, Blanck Mass, Orson Hentschel met Electric Stutter, Planetarium (het project waar onder andere Sufjan Stevens aan meedeed), Ghostpoet, Zola Jesus (zoals elk jaar weer fantastisch), synthesizergrootheid Kaitlyn Aurelia Smith, fijne ambient van Hecq, nog fijnere ambient van Bibio, James Holden/The Animal Spirits, Perfume Genius. En uit Nederland: de nieuwe Piiptsjilling, Spinvis met Trein Vuur Dageraad en niet te vergeten Nadia Struiwigh met Lenticular!

Hier is ‘ie dan: de 17 van ’17. Klik de links voor mijn uitgebreide recensies.

1. LordeMelodrama
2. Ryuichi Sakamotoasync
3. St. VincentMasseduction
4. The xxI See You
5. LCD Soundsystemamerican dream
6. SohnRennen
7. ArcaArca
8. SevdalizaISON
9. Joseph ShabasonAtyche
10. Colin StetsonAll This I Do For Glory
11. JacaszekKwiaty
12. Karima WalkerHands In Our Names
13. Linde SchöneLinde van Nimma
14. LuwtenLuwten
15. BjörkUtopia
16. Alessandro CortiniAvanti
17. Fever RayPlunge

Wil je alles horen? Luister dan deze Spotify-list. Enjoy!

En hier drie keer The Arcade Fire:

St. Vincent – Masseduction

Net als David Bowie verzint St. Vincent bij ieder album een ander archetype voor zichzelf. Bij het verschijnen van Masseduction omschrijft ze zich als ‘dominatrix at the mental institution’. Waar ze haar inspiratie haalde? Simpel, ‘The Cramps meet Guy Bourdin’… Wow, you gotta love St. Vincent!

Eigenlijk is dit jaar alles al gezegd en geschreven over St. Vincent. Iedereen had z’n mening klaar over Masseduction of de Fear The Future-tour. Vooral de verhalen over haar aparte interviewsessies zijn uitgekauwd. Die ga ik hier ook niet samenvatten, google maar of ga naar 3voor12 of de Volkskrant. En ook alle grappen over haar kont pontificaal op de hoes van Masseduction zijn al gemaakt. Gaan we dus ook niet meer doen.

Songs
Dat scheelt, dan kunnen we het gewoon lekker over de muziek hebben. Eerst maar even de platitudes. Dit is het vijfde album van Annie Clark alias St. Vincent. Het is haar meest poppy plaat en tegelijk haar meest persoonlijke. Thema’s? Seks/gender, macht, drugs, depressie. Relaties die uitgaan, helden die dood zijn. Er staan 13 nummers op de plaat en ze zijn allemaal briljant. St. Vincent is er zelf ook redelijk tevreden over. Voor het eerst schreef ze ‘songs with a capital S’, zo zegt ze in een interview. Terecht. Je krijgt ze niet uit je kop.

Pills
Vrij vaak klinken nog vuige, scheurende gitaren (meestal door een batterij elektronica gestuurd), maar eerder dan The Cramps doet het geluid van Masseduction denken aan Miss Kittin, Goldfrapp, Giorgio Moroder en zelfs Lady Gaga. Het is allemaal plastic synthrock, glossy discopop, glitter- en glitchpop en gestoorde electroclash wat we horen. Heerlijk! Het meest extreem pop is het nummer Pills. Over een K3-achtig melodietje zingt St. Vincent iets wat lijkt op een reclame voor de farmaceutische industrie (en tegelijkertijd ook weer helemaal niet): ‘Pills to grow, pills to shrink, pills pills pills and a good stiff drink, pills to fuck, pills to eat, pills pills pills down the kitchen sink’. En nu allemaal meezingen, jongens en meisjes!

Silly
Hoe anders is de afsluiter van de plaat: Smoking Section. Hier klinkt St. Vincent breekbaar en schor en zo depressief dat interviewers zich afvroegen of het wel goed gaat met haar. Zelf zegt ze over het album: ‘It’s a manic panic record. It’s bonkers but I love it. It’s bright melancholy and it’s a lot of sorrow, but sorrow you can jam to…’ Ze maakte bewust een ‘silly’ plaat, zegt ze, want dat is het enige dat je kunt doen als de wereld in brand staat.

Of je doet als David Bowie: je trekt gekke pakjes aan en zingt melancholische liedjes. Dat doet St. Vincent met verve op Happy Birthday, Johnny en New York (‘I have lost a hero’, zingt ze over Bowie, ‘I have lost a friend’, zingt ze over haar ex: topmodel Cara Delevingne, ‘you’re the only motherfucker in the city who can handle me’). Om direct daarna – ook dat is heel Bowie-esque – weer los te barsten met knallende beats en gierende gitaren. Fear The Future!

St. Vincent. Daar kun je veel van vinden. Maar bovenal, you gotta love her.



Alle beste albums van 2017: